Foto: Foto:

Column: Ik kan het niet laten

  Column

Het is donker buiten. Was het enkele weken geleden iedere ochtend al een tijdje licht als ik naar mijn werk fietste, nu is het ineens helemaal donker. Het zijn van die typische herfstochtenden.
Terwijl ik de fiets alvast buiten zet en daarna een kliko aan de weg zet hoor ik meerdere vogels over het huis vliegen. Voornamelijk sijsjes en putters. Zo te horen vliegen ze vrij hoog en wegens het gebrek aan licht zie ik ze niet eens. Een roepende grote bonte specht in golvende vlucht aan het eind van de straat meen ik wel even te zien.
Niet alleen de herfst, maar ook de vogeltrek ik kennelijk in volle gang. Ik vraag mezelf tijdens het fietsen af of ik bij thuiskomst de vogels in de tuin alvast weer wat ga voeren.
Na een dag werken en in de pauze ook al een groep overvliegende kramsvogels te hebben gezien kan ik het niet laten. Hoewel ik me ieder jaar voorneem om pas te gaan voeren als het écht gaat vriezen zegt een stemmetje in mijn hoofd dat ik toch maar even De Welkoop in moet lopen. Ondanks mijn voornemen om enkel even te kijken loop ik na vijf minuten toch de winkel uit met enkele zakken strooivoer en zonnebloempitten.

Toen ik begon met 'vogelen' werd altijd gezegd dat je pas in de winter mocht beginnen met voeren. Tegenwoordig kan het zelfs jaarrond. Ik neem me voor het eerstvolgende weekend de voederplekken op orde te gaan maken.
Maar wat een werk, ieder jaar weer. De voedertafels moeten schoongemaakt worden en hier en daar zijn weer wat schroeven en spijkers nodig om het stevig te maken.
Ik leg overal een beetje voer neer en ga bij het raam zitten met mijn verrekijker. Na een half uur staat de teller op nul vogels. Ik doe de deur open en hoor.... niets. De natuur lijkt stil te staan, heb ik weer...
Ach, de vogels zullen er toch wel weer even aan moeten wennen. Ze komen vanzelf.

Michael de Vries, natuurliefhebber en leerkracht basisonderwijs

Meer berichten