Foto: Foto:

Even wachten...

  Column

Iedereen kent het wel, althans dat hoop ik: je neemt je iets voor en een moment later bedenk je dat het nog wel even kan wachten. Ik zal vast niet de enige zijn die zich bijvoorbeeld voorneemt om een dag later de schuur op te ruimen maar wanneer het dan een dag later is van mening is dat het nog wel even kan wachten.
Ruim anderhalf jaar geleden had ik zo'n moment. Niet met de schuur maar met een egelhuis. Destijds beloofde ik voor de toen net aangestelde burgemeester Verhulst een egelhuis te maken, mede als dank voor het inspreken van een voice-over bij een van mijn natuurvideo's. Het duurde maanden voor het eindelijk zover was, want... het kon nog wel even wachten.
Na een half jaar stond het huis nog steeds in de schuur. Het was er nog niet van gekomen het huis te overhandigen. Toen ik wél een keer de schuur ging opruimen zette ik het huis maar even in de tuin.
Vorige maand keek ik eens in het lege huis. Hoewel, leeg? Tot de nok toe was het huis gevuld met blaadjes en takjes. Het was begin september. Zouden er jonge egels geboren zijn? Was er voor het vierde jaar op rij een nest grootgebracht in de tuin? Een avondje in de buurt van het huis zitten, leverde niets op. Daar zat ik dan een uur voor niets te wachten.
Vorige week richtte ik de cameraval eens op het huis. Door de infraroodbeelden zag ik later ineens een kleine snuit tussen de bladeren, naast de grote kop van een moeder egel. Dus toch! Mijn inschatting was twee à drie jonge egels. Een avond later liepen ze door de tuin. Geen twee à drie maar vijf. Het blijft een fascinerend gezicht, al die kleine stekelbolletjes waggelend door de tuin.
En tja, dat egelhuis dat ik eigenlijk voor de burgemeester had gemaakt? Dat huis blijft voorlopig mooi staan. De burgemeester kan nog wel even wachten...

Michael de Vries, natuurliefhebber en leerkracht basisonderwijs

Meer berichten