Foto: Foto:

Column: Jeuk

  Column

Bij het zien van de titel zullen veel mensen denken dat ik schrijf over de eikenprocessierups. Maar hoewel heel Nederland in de ban lijkt van dit diertje zijn er aspecten in de natuur waar ik meer jeuk van krijg. Meer irritatie en meer kriebels. En hoe gek het ook lijkt, het heeft niets met planten of dieren te maken.
Het is maandagavond. Na een dag werken besluit ik 's avonds nog even de natuur in te gaan. Al vrij snel zie ik tussen de struiken door ver weg in een weiland een vos lopen. Door in te zoomen zie ik op het schermpje van mijn camera dat het een nog jonge vos is. Het beestje zoekt rustig tussen het gemaaide gras naar wat voedsel. Voor zo'n jong beestje valt het niet mee om zelf voedsel te zoeken. Gelukkig sta ik ver weg, ik schat een meter of tachtig, en heeft het dier mij niet in de gaten.

Vanuit mijn ooghoek zie ik dat twee anderen het vosje ook hebben opgemerkt. Het lijkt me een echtpaar met beide een enorme telelens. Zo'n telelens waarmee veel mannelijke natuurfotografen opscheppen met "hoe groot die van hem is".

Eén voor één zie ik ze een klein stukje het weiland betreden. Officieel mag het niet en lijkt het me niet nodig met die telelenzen maar oké, ik stoor me er niet aan. Terwijl ik verder foto's maak lopen deze mensen echter steeds verder en verder. Na een tijdje verschijnen ze ín het schermpje van mijn camera. Ze zijn het jonge vosje op enkele meters benaderd en staan middenin het weiland. De jeuk, de irritatie en de kriebels komen bij mij direct. Het moment waarop de vos ze ineens ziet zorgt voor paniek bij het dier en het vlucht snel. Ik heb te doen met de jonge vos. Wat een stress moet dat geven.
In plaats van een schuldgevoel hebben, lopen de mensen "patserig" terug. Met een trots gevoel bekijken ze de gemaakte foto's en wordt er een sigaar opgestoken.

De jeuk die ik daarvan krijg, daar kan geen rups tegenop.

Michael de Vries, natuurliefhebber en leerkracht basisonderwijs

Meer berichten