Foto: Foto:

Column: Oikofobie

  Column

Is zaterdagochtend, ik loop in de winkelstraat. Bij de Oude kerk word ik geroepen. Het is de Edese fractie van GroenLinks. Ik krijg tevergeefs een flyer want naast dat ik het papiertje vijftig meter eerder al van een ander had aangenomen was mijn keuze voor GroenLinks al gemaakt. Ook een aantal andere partijen staan te promoten. Een flyer met 'Stuur Rutte weg,' van de PVV ligt op de grond bij de kerk. Gelukkig geen mensen van Forum voor Democratie, denk ik nog. Naast dat ik het idee heb dat hun landelijke leider vooral foto's van zichzelf in zijn huis heeft hangen ben ik het met hun standpunten niet eens. Klimaatprobleem oplossen heeft voor Nederland geen zin, of het bestaat zelfs niet? Nee, we moeten toch eerst zelf beginnen denk ik bij mezelf. Ik loop terug en raap de eerder op de grond gevallen flyer even op.

Een paar dagen later, na het stemmen, lees ik warempel een standpunt van Baudet waar ik het mee eens ben: 'We zijn tegen dierenmishandeling,' zullen er partijen zijn die dit niet zijn?
Een paar uur later ben ik kennelijk in slaap gevallen voor de tv. Terwijl ik nog half slapend wakker word hoor ik dat "mijn"partij het goed heeft gedaan. Hopelijk gaan we wel de klimaatverandering aanpakken en komt dat hele vliegveld er ook niet.

Terwijl ik voor de tweede keer half wegval komt ineens die man van die eigen foto's en niet te vergeten, de lavendelzakjes, aan het woord. Is een verhaal waarbij de verteller bij het schrijven de pen bij de Dikke van Dale heeft gehouden en willekeurig wat moeilijke woorden heeft gekozen en daar een soort zinnen van heeft gemaakt. Zelfs als ik helemaal wakker was geweest had ik er nog niet veel van begrepen. Zullen al zijn stemmers het wel snappen? Weet hij zelf dat oikofobie 'angst voor een huiselijke omgeving is?'
En begint democratie niet juist dat iedereen wel moet kunnen volgen wat er gezegd wordt?

Michael de Vries, natuurliefhebber en leerkracht basisonderwijs.

Meer berichten