Foto: Paul de Vries

Column: Cv-ketels en eco-freaks

  Column

De ambtsketen rammelde toen de burgemeester nadenkend met zijn mobiel speelde. Hij had verdorie al in twee opeenvolgende columns over Tesla gesproken. Hij had de subsidie genoemd, de belastingvoordelen, maar nog steeds geen telefoontje van de importeur. Geen briefje van Musk. Zelfs geen sleutelhanger.

Hij zag zo'n Tesla wel zitten. Dat was nog eens een auto waarmee hij voor de dag kon komen. Het instapmodel was trouwens prima. Terwijl hij een kopje uit het keukenkastje pakte, tikte de ambtsketen tegen het granieten aanrechtblad.

Hij had zich in zijn twee klimaatcolumns in nogal wat bochten moeten wringen om het automerk te noemen. Het moesten lichtvoetige verhalen worden. Geen stukjes waar iemand over kon vallen. Gewoon wat clichés aan elkaar breien, wat conclusies trekken en dan heel subtiel die auto noemen. Hij hing zijn keten recht en zette de Senseo aan. Tesla. Op het aanrecht lag nog de brochure, hij liet zijn hand over het papier glijden. Papier dat net zo glansde als de lak van een Tesla.

Mán wat zouden zijn collega-burgemeesters naar hem opkijken. Vooral de stadse deerne, die met haar bakfietsmentaliteit de hoofdstad voor ieders neus had weggekaapt. Háár had hij in zijn column eens goed lik op stuk gegeven; met haar dure jurkjes van Aziatisch textiel en haar exclusieve Iberische ham of tilapia.

Hijzelf was er met zijn burgemeesterschap trouwens flink ingetuind. Wist hij veel dat het woordje stad een loos achtervoegsel was. Niet goed ingelezen en maar half begrepen. Net als dat 'VNG-artikel.' Zijn conclusie daarvan raakte natuurlijk kant nog wal, dat wist hij ook wel. Hij had het maar met één doel geschreven. Hij vouwde de brochure dicht. Als hij wat meer focus had gehad dan had hij ook wel gezien dat de vergelijking met Frankrijk, alleen al qua staatsstructuur mank ging, maar wie las die huis-aan-huis krantjes nou helemaal, kattenbakvulling was het, meer niet.

Dat zou weer wat worden op de jaarlijkse burgemeestersbarbecue. Er zou vast een of andere wijsneus rondlopen die hem er aan de saladebar fijntjes op zou wijzen dat hij met zijn laatste conclusie naar een grootindustriëlebestuursfunctie kon fluiten. Vast die Krikke. Als zij er dan nog zat, want die lag nogal onder vuur. Misschien kon híj, als zíj eruit ging een gooi naar het burgemeesterschap van Den Haag doen. Eindelijk een heuse stad, met een echt stadhuis en een stadshart én lekker dicht aan de kust, de zee bleef roepen. De burgemeester frummelde aan de sluiting van zijn keten. 'Maak iets groots klein' had iemand nog gezegd. Daar was hij uiteindelijk misschien toch niet helemaal in geslaagd.

Misschien had hij zijn columns vooraf aan iemand moeten laten lezen. Dan had hij ze na zijn fietsrondje kunnen herschrijven. Dan had hij cv-ketels niet met vrachtschepen vergeleken. Dan had hij zijn conclusie dat eco-freaks en klimaatsceptici dezelfde doelen voor ogen hebben geschrapt. Want ook daarmee was hij flink uit de bocht gevlogen. Wat hem met een Tesla niet zou gebeuren. Hij ging op zijn bureaustoel zitten en nipte van zijn koffie. Zo'n auto reed bijna als vanzelf. Daarmee zou hij klimaatverantwoord over de Veluwe razen; raampjes neer, manen in de wind. Even geen gezeur over een zondags NK. Hij keek op zijn mobiel. Geen telefoontje, niets. Misschien zat er bij de post een sleutelhanger.

Paul de Vries

Meer berichten