Foto: Nando Eskes

Column: Een jongetje

  Column

Het was een jongetje, wat daar lag, het eerste kindje van z’n moeder. Eigenlijk een ‘moetje’ - zijn ouders hadden moeten trouwen. Een kind heeft immers mensen nodig voor veiligheid en voeding. In die tijd konden vrouwen zichzelf bijna niet onderhouden. Huishoudster worden of een eenvoudige arbeidster, dat waren de opties. Minder vanzelfsprekend kon je ook gaan werken in een huis van plezier waar mannen hun vermeende vertier konden zoeken. Aan de vrouw wordt het oudste beroep toegeschreven, oneervol en vernederend, de prostitutie. De man daarentegen, hij mocht jagen, op wat hij maar wilde. Dat is de macht maar moeilijk af te leren. Het #metoo-schandaal spreekt boekdelen en ‘sterke’ mannen zoals Trump jagen verkrampt op de spoken uit hun bestaan.

Maar deze man, de vader van dat eerste kindje, was betrouwbaar en zorgde zowel voor moeder als kind. Ze kregen meer kinderen - een groot gezin werd het. Als huisvrouw en timmerman konden ze net de eindjes aan elkaar knopen. Het gaf niet, ze konden hun kinderen het onderwijs geven wat nodig was. Het hielp dat de oudste zo leergierig was. Op een of andere manier wist hij altijd het juiste te doen. Andere mensen werden er gelukkig van als ze hem zagen. Zo rustig en weloverwogen. Hij vroeg zijn leraren de oren van het hoofd. Tot zijn dertigste studeerde hij verder. Toen werd hij zelf leraar.

Hij ging rondtrekken en gewoon op straat verhalen vertellen. Een groepje vrouwen zorgde voor hen. Zij hadden (opvallend genoeg) geld en middelen. Een van die vrouwen was getrouwd met de accountant van een van de wreedste mannen uit die tijd. Maar deze leraar, dit eerste kindje van z’n moeder, vertelde een ander verhaal. Mensen werden gelijkwaardig en spoken van machtsmisbruik bestonden niet meer.

De leraar stierf. Machtsmisbruik bleef bestaan. Toch stond er een andere werkelijkheid op. Nu nog worden mensen blij als ze van dit jongetje horen. Onontkoombaar en hoopgevend.

Nando Eskens

Meer berichten