Foto: Foto:

Notenkraker

  Column

Als jochie kreeg ik mijn eerste natuurboekjes. Het waren simpele vogelgidsen waarbij ze de vogels omschreven met daarbij foto’s of tekeningen om de vogelsoorten makkelijker te kunnen herkennen. Ik weet nog dat ik toen altijd dacht dat ik al die vogelsoorten wel in de tuin zou kunnen gaan zien. Ik had het mis en sommige vogels zouden altijd een illusie blijven.

Eén van de vogels die ik fascinerend vond was de notenkraker. Een grotere vogel, ter grootte van een gaai, met bruine veren, witte spikkels en een stevige en lange snavel. Het is zo’n droomsoort waarbij je hoopt deze ooit te gaan zien maar helaas komt de vogel eigenlijk niet in ons land voor.
Enkele weken geleden zag ik een bericht dat er tóch een notenkraker in ons land zat. In Wageningen, niet ver hier vandaan dus. Op internet zie ik wat foto’s staan. Foto’s waarbij de vogel mooi close-up in beeld is. Een mooie, bruinige achtergrond van gevallen herfstbladeren en... voeten, heel veel voeten. Ik speur internet af en zie dat op de plek wel veertig mensen staan en liggen. De een met een nog grotere lens dan de ander. De vogel loopt enkele meters voor hen. Op internet wordt de vogel als tam omschreven en ik zie dat de vogel zelfs tussen de mensen loopt. Wil ik dat wel? Is dat nog natuurfotografie? In reacties lees ik dat veel mensen nootjes meenemen om hem nóg dichterbij te krijgen en mooie takken in de grond steken met nootjes erop, puur voor het “mooie” plaatje.

Op een aantal foto’s zit de notenkraker óp de lenzen. Hoe mooi het diertje ook is, het gevoel bekruipt me dat ik er niets te zoeken heb. Dit is voor mij niet waar het om gaat. Sterker nog: ik vind het verschrikkelijk dat alles maar weer gedaan wordt voor de foto.
Inmiddels denken enkele honderden “natuurfotografen” daar anders over. Helaas.


Michael de Vries, natuurliefhebber en leerkracht basisonderwijs

Meer berichten