Logo edesepost.nl


Foto: Foto:

Jaloezie

  Column

In mijn werk als leerkracht zie ik het regelmatig gebeuren: kinderen zijn jaloers op wat een ander heeft of wat een ander kan. Aan de andere kant zie ik ook verwondering over wat de ander heeft en wat de ander kan. De scheidslijn tussen jaloezie en verwondering kan soms erg dun zijn.

De verwondering vind ik altijd het meest fascinerend. Als kind kon ik zelf ook verwonderd toekijken hoe anderen dat ene, net nieuw uitgebrachte, spelletje voor de Super Nintendo hadden of als klasgenootjes dat ene trucje konden met voetbal wat bijna niemand kon. Het zijn de onschuldige dingen van kinderen. Naarmate het ouder worden lijkt ook de verwondering te verdwijnen. Dat ene spel dat je wil hebben, koop je toch gewoon? En dat ene trucje leren? Daarvoor word je gewoon lid van een vereniging...

Jammer eigenlijk, dat we die verwondering langzaam kwijt lijken te raken.
Tóch merk ik in de natuur dat nog steeds, diep van binnen, die verwondering bij mij aanwezig is. Met bijzondere ontmoetingen in de natuur voel ik nog steeds dezelfde verwondering als vroeger. En ja, soms voel ik ook die jaloezie.
Toen mijn laatste schoolweek bezig was kwam ik thuis en zag ik via Facebook dat een kennis van mij een boommarter op de foto had gezet. Zomaar, op een plek waar ook ik vaak kom maar er nog nooit eentje heb gezien. 's Middags fietste ik naar die plek maar geen boommarter te zien natuurlijk. De verwondering en de jaloezie over dat die kennis wél die boommarter spotte en ik niet voel ik tegelijkertijd. Moet ik nou verwonderd zijn dát er daar een boommarter zat óf enorm jaloers zijn omdat ík het dier niet tegenkwam? Terwijl ik verder loop passeren die vragen mijn gedachten. Na een tijdje loop ik lachend het bos uit. Loop ik me daar als volwassen man jaloers te voelen.. Maar ja, de verwondering maakt in dat geval dan weer een hoop goed. Ik heb me weer even dat jochie van de basisschool gevoeld.

Michael de Vries
Natuurliefhebber en leerkracht basisonderwijs

Meer berichten

Shopbox