Logo edesepost.nl


Foto: Nando Eskes

Column: Juf Tine

  Column

Een mooi iets van Juf Tine is dat ze zo geduldig is. Als kind dwarrel je nog door het leven. Sommige kinderen hinkepinken al een beetje, hoe jong ze ook zijn. Dan was er iets dat niet klopte, en je weet niet precies wat. Maar bij Juf Tine vergeet je dat even. Je begint in de kring, of op een stip. Soms ga je met z'n tweeën gezellig op een stip staan. Ook kan het gebeuren dat je zelf even een stip zet, onder je voet, niemand die het ziet. Maar weet je, het is jouw wereld. En daaromheen dwarrelen andere kinderen. En sommigen hinkepinken. Vanuit jouw stip zie je dat niet. Jij bent in jouw wereld, en daaromheen andere werelden. Soms raak je ze aan, maar of je echt beseft dat ze bestaan, net zoals jij bestaat? Je beseft amper dat je zelf ruimte inneemt. Want je leeft gewoon, je danst en je beweegt. Je springt door de zaal, of je figureert als een elegante prinses of prins. Maar ineens kwaakt daar een kikker, ah, dat was je even vergeten in je dromen. Hups, zitten en kwaken, of zwemmen als een zwaan. Juf Tine doet het voor. Een heel seizoen door.

Dan is daar het grote optreden. Samen met alle andere kinderen, grotere en kleinere. Op het podium, in het donker, met licht en geluid. Je hoeft niet te winnen of zo. Geen Ede got talents. Dat van altijd maar de beste moeten wezen. Je kunt daar gewoon bewegen, je kunstjes uitvoeren, voelen waar je gelukkig van wordt. Eerst de allerkleinsten, dan de wat grotere. En uiteindelijk komen daar de balletdansers, de grootsten. Het zijn er veel minder. Het lijkt wel dat, als je groter wordt, je steeds meer besef krijgt van andere werelden. Het spelen verdwijnt. De schuchterheid neemt toe. Waar blijf je zelf? Ineens ben je maar een van velen, en moet je opvallen. Maar kind, dat is niet nodig. Leef jezelf.

Nando Eskes (nando@eskesmedia.nl) is oprichter van de Edesche Concertzaal. Deze column verschijnt tweewekelijks.

Reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox