Logo edesepost.nl


Foto: Paul de Vries

Column: Verzet

  Column

Mijn eerste buitenrit van het jaar was lus 3 van de Amstel Gold Race. Voor de niet-fietsers, dit is een ronde van ongeveer 75 kilometer met een paar klimmetjes en aardig wat terrassen. Het is tijdens het fietsen dan ook de kunst om die terrasjes en daarmee vooral de vlaai links te laten liggen. Soms lukt dit, maar vaak ook niet waardoor het aantal verbrande calorieën niet tegen de inname opweegt en ik bij aankomst per saldo zwaarder ben dan bij vertrek. Maar dat terzijde, het doel is de klim! Want, wil ik deze zomer de 'Grands Cols' weer bedwingen dan moet ik trainen. En dus zwoeg ik me met het snot voor de ogen de Cauberg, de Eyserbosweg en de Keutenberg over. In een klein verzet en dus valt het goedbeschouwd met dat snot wel mee. Weer voor de niet-fietsers, in een klein verzet is het gemakkelijker bergop te fietsen. In een groot verzet is de weerstand én dus ook de moeite om boven te komen groter. Het is voor de krachtpatsers met macht in de benen die vol op de pedalen iedereen voorbijgaan. Ik ben niet van het grote verzet, ik heb die macht niet en houd het dus maar bij het kleine.

Over verzet gesproken, in de opmaat naar 4 mei zal daarover weer veelvuldig worden geschreven. Maar dat is een ander verzet. Niet het verzet dat wordt geschakeld maar dat wordt gepleegd. Verzet pleeg je, je bent in overtreding. Het is de kunst van iets doen wanneer mensen worden onderdrukt, er levens in gevaar zijn en ons geen andere mogelijkheid meer rest. Onze gemeente kent een aantal van deze mensen. Zij worden, net zoals vele anderen op 4 mei om klokslag acht uur herdacht. Zij krijgen een plein of een straat naar hen vernoemd. Ze worden niet vergeten en leven via hun daden voort.

We zullen bij ze stilstaan en misschien stellen we ons voor wat wij zouden doen als het zover komt. Maar het doen, het plegen van verzet blijft abstract. Want zéggen dat we ons zullen verzetten als het zover is, is als het niet direct noodzakelijk is geen kunst, dat kan iedereen. Het doen, daar gaat het om. En niet het verzet als er geen andere optie meer is, zoals bij de helden die in oorlogstijd hun leven in de waagschaal stelden, nee het verzet waar ik het over wil hebben begint al als de tijden veranderen en het normbesef verschuift. Als om welke reden dan ook mensen uitgesloten en beschimpt gaan worden. Als de één meer rechten dan een ander meent te hebben en van daaruit ongegeneerd en straffeloos verbaal om zich heen mag slaan. Dát is het punt waar verzet nog effectief is want dán kunnen we voorkomen dat mensen zich in tussenmuren, in kelders of op zolderkamers schuil moeten gaan houden. Als we op dát punt in ónze geschiedenis in verzet komen, kunnen we veel leed voorkomen. Eén van die helden is al opgestaan. Willie Hardeman, 77 jaar oud die het onlangs in deze krant opnam voor haar buurmeisjes die nota bene bij het uitoefenen van hun stemrecht door een medeburger om hun lesbisch zijn luidkeels werden veroordeeld.

Het is dit jaar tachtig jaar geleden dat tijdens de Kristallnacht winkelruiten werden vernield, dat medemensen mochten worden gestigmatiseerd, mishandeld en uit de samenleving geweerd. En dat alles was mogelijk door lijdzaam toezien en afgewende blikken. Laten we ervoor waken dat dit niet weer gebeurt. Kom in verzet, doe het nu, opdat uw kleinkind u straks niet gaat vragen met welk verzet ú fluitend door de ellende bent gefietst.

Paul de Vries

reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox