Logo edesepost.nl


Foto: Paul de Vries

Column Zwemmen

  Column

Het is weer zover, er moet gezwommen worden. Dat moeten is overigens wat overdreven, ik laat me iedere week redelijk vrijwillig en semi-opgewekt in het net niet lauwe water van het overdekte bad zakken. Overdekt, nu nog wel maar vanaf mei moet er in de openlucht gezwommen gaan worden. Nogmaals, ik moet niets. Maar als ik in september tijdens de ALS City Swim toch leuk door de Amsterdamse grachten wil jakkeren dan zal ik moeten trainen. Ik wil immers vóór het donker het water uit zijn of in ieder geval als het uitgaanspubliek de gracht weer als openbaar toilet gaat gebruiken. Maar het doel is natuurlijk geld inzamelen voor de stichting ALS. En dus ploegen we, ik doe dit niet alleen, op donderdag vastberaden door het Edese zwemwater.

Ik weet niet hoe het met u is, maar dat zwemmen heb ik deels in een overdekt bad geleerd. Deels, want voor het diploma-A werd ik als kind geheel tegen mijn wil voor dag en dauw in het ijskoude water van De Vrije Slag gekieperd. Voor de rest van mijn zwemcarrière, die overigens niet lang was, werd de lagere school verantwoordelijk gehouden. Dan werden we naar de oude Peppel gedreven en onder leiding van in mijn beleving altijd chagrijnige badjuffen en badmeesters op vrij Spartaanse wijze voor het afzwemmen klaargestoomd. Ik zal die mensen te kort doen, ik weet het. Het moet een stressvolle klus zijn geweest om die beweeglijke, joelende menigte heelhuids weer af te leveren. Maar een vleugje medemenselijkheid had in het wekelijkse drama niet misstaan. Nee, dan de badmeester die de afgelopen donderdag langs de kant flaneerde. Zo anders dan de kribbige sergeanten uit mijn jeugd. Hier geen uit de bocht gierende stemverheffingen, geen denigrerend gegil: alleen rust, regelmaat en een killer body. Had je na afloop van de les de moeders en wellicht ook enkele vaders naar de vorderingen van hun kroost gevraagd dan zouden ze minzaam gestameld hebben dat "het er weer goed uitzag".

Deze badmeester bracht rust en regelmaat. Voor de reinheid werd ook gezorgd. Want terwijl we met ingehouden adem de zweminstructie volgden, werden de toeschouwers door een ijverige medewerker met een hogedrukreiniger nog net niet het water ingeblazen. Dat het vuil dat daarmee van de muren werd gehaald wellicht het bassin in liep doet niet terzake immers: hij die zich straks tussen de rattenkeutels door een weg naar de Keizersgracht baddert moet niet zeuren. Misschien was de medewerker vanwege de opeenvolgende wisselingen nieuw en onervaren. Het zwembad kampt nu eenmaal, zo konden we recent nog lezen, met enkele flinke onregelmatigheden in de personele en financiële sfeer. Zo schreef het personeel onlangs via de vakbond aan het college van burgemeester en wethouders dat "de maat vol is". Dus misschien was het handelen erop gericht om voor eens en voor altijd schoon schip te maken maar had hij het FNV-actieplan niet helemaal goed begrepen.

Ondertussen zwem ik, in de hoop dat ik goed beslagen ten ijs kom vrij monter mijn baantjes. Maar belangrijker dan het zwemmen is dat er voor het goede doel geld wordt opgehaald. U kunt ons via de Amsterdam City Swim voor ALS steunen. En ach de finish, die haal ik wel, misschien zelfs nog voor het donker, maar wellicht dat de badmeester tijdens het flaneren nog wat handige tips heeft…

Paul de Vries

reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox