Logo edesepost.nl


Foto: Paul de Vries

Column: Storm

  Column

Ineens stond ik stil. Ik kreeg de pedalen niet meer rond. Tegenwind. En hoe. Er woedde een storm over het dorp. Een heftige wester, de ergste in jaren, dermate sterk dat een gevel van een flat waaide. In "code rood" raasde hij over Gelderland. Dakpannen denderden van huizen en bomen knapten af of gingen in zijn geheel tegen de vlakte. In het land rolden vrachtwagens als speelgoed over het asfalt en daken werden van huizen geblazen. En ik stond stil. Ineens. Terwijl ik besloot om met de fiets aan de hand verder te ploeteren, dacht ik aan hoe de storm nu over het oude verzorgingstehuis raasde. Het tehuis waarvan de ramen in de sponningen zouden rammelen en er op het dak van alles zou klapperen en verschuiven.

In het oude pand was er altijd geluid, ook zonder dat de wind er omheen raasde. Er tikten verwarmingsbuizen of er sprong met een dof ratelend geluid iets aan: de ketel of de koeling. Overdag vielen de geluiden tegen de normale drukte weg, omdat er beroering was van mensen die pratend door de gangen liepen. Van bezoek dat met leren zolen over het linoleum klakten. Van personeel dat gehaast naar een alarmering op weg was en vrijwilligers die hun koffiekarretjes met ratelend serviesgoed over drempels duwden. De dagelijks terugkerende geluiden die aangaven dat alles gaat zoals het altijd gaat. Vertrouwd rumoer dat afleidt van de storm die de wereld buiten onveilig maakt.

Maar als de avond viel en in het huis de geluiden wegstierven, vulde het geraas van de wind de lege gangen en drongen onbekende geluiden de stille kamers binnen. In die turbulente nachten kregen spoken uit het verleden de ruimte om zich tussen de kieren en de gaten van een schijnbaar dichtgetimmerd gemoed door te dringen. Dan was de kracht van de wind zo sterk dat een bewegend gordijn een nog altijd levend verleden onthulde.

En in die nachten klampte de in zichzelf gekeerde oude man zich angstig kijkend aan het bedhek vast omdat de demonen van vroeger ineens vrij spel hadden. Hij riep dan om hulp en om vergeving, maar iedere geruststellende hand op zijn schouder voelde als een aanval en elk verzachtend woord wekte vrees. Want de woorden hoorden bij een taal die hij niet meer sprak en klonken als bevelen uit een tijd die almaar dichterbij kwam. Dan drongen de klauwen van schuld tussen de barricades door zijn leven binnen en grepen naar de man die te laat had geleerd dat er een verschil is tussen een bevel en wat een mens moet doen. Hij zag dan weer de wanhoop op de gezichten van de mensen op dat verre continent en onder die andere zon. De gezichten van kinderen die hoopten en van vrouwen die wisten en hun ogen sloten als hij zijn wapen liet spreken.

In de luwte stapte ik weer op mijn fiets, ook deze storm ging voorbij. Maar als het klimaat verandert zullen heftiger stormen opsteken. Laten we hopen dat in dat veranderend klimaat het vertrouwde tikken van de verwarmingsbuizen, het aanslaan van de ketel en het doffe ratelen van de koeling niet permanent overstemd zullen worden door een code rood die ons meevoert naar een plaats waar we niet willen zijn en vanwaar we nooit meer helemaal terugkeren.

Paul de Vries

reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox