Logo edesepost.nl


Column: Usutu

  Column

Ken je dat, zo'n grauwe dag waarin je niet precies weet wat je wil gaan doen?
Wanneer ik zo'n dag heb ga ik vaak achter de computer zitten om mijn videobeelden van de natuur terug te kijken en te sorteren. Het ene shot bewaar ik, het andere verdwijnt in de digitale prullenbak.

De beelden bekijken zonder muziek vind ik ook wat saai dus ik besluit muziek op te zetten. Op Youtube staat: "aanbevolen voor jou ". Ik besluit te klikken.

"Ik kijk naar buiten door het raam , ik zie me staan hier in de sneeuw".... Hoor ik Acda en de Munnik hun liedje beginnen. Hoewel er geen sneeuw ligt doe ik wat ze zingen en ik kijk naar buiten. Wat spreeuwen, een koolmees en een pimpelmees zitten in een boom. Twee vinken komen wat later. De koolmees vliegt weg door de komst van een andere, alledaagse, vogel. Geheel zwart met gele snavel... Precies, de merel. Een mannetje om precies te zijn. Wacht eens even: schreef ik alledaags? Terwijl ik hem zie, bedenk ik me dat ik al heel lang geen merel heb gezien in de tuin en hoe dat komt? Het usutu virus heeft toegeslagen... In 2001 kwam het Europa binnen en vijf jaar geleden vonden in Duitsland al honderdduizenden merels de dood. De herfst van vorig jaar was ons land aan de beurt.

"Ach, zo erg zal het wel niet zijn " dacht ik toen. En nu, een jaar later ben ik onder de indruk van die ene merel! Zó erg is het dus toch geworden. Mijn gevoel dat het allemaal wel mee zou vallen was helaas verkeerd.
Ik denk terug aan de zomer. Eén paartje merels had een nest, en dat mislukte ook nog... Sindsdien geen merel meer gezien. Tot nu.

Merels hebben een klap gehad maar de natuur is sterk en zal herstellen. Deze merel is daar een voorbeeld van en is meer dan welkom hier, het usutu virus daarentegen...


Michael de Vries, natuurliefhebber en leerkracht basisonderwijs

Reageer als eerste
Meer berichten