Foto: Nando Eskes

Column: Bouwen

Vanmorgen vloog voor mij een havik langs. Laag over de grond, over het zandpad, het weiland in richting de graven die in het bos verscholen liggen. Het zachte doorwaterde morgenlicht gaf mij rust. In stilte wandelde ik verder.

Met een melkbus op de fietsstang fietste ik langs de M.A. Reinaldaweg. De boerderij was het laatste adres, aan het eind van een lange zandweg reed ik het erf op. Even de krant afleveren en dan klom ik op de melktank. Deksel open, melkbus vullen en dan naar huis, de melk overhevelen in plastic bakken in de koelkast. Later de room eraf scheppen. Soms kregen we biest van deze boer.

“Eier, eier!”, riep een andere boer buiten. Met de kar trok hij door ons stadje, hij stonk een uur in de wind, maar deed trouw zijn plicht. Natuurlijk kochten we eieren bij hem.

Eerder speelden we bij hem op de boerderij. Met een hokje boven de sloot voor het gerief. Kippen, honden, een hooiberg. Een deel, een achterom, koffie rond de tafel.

‘s Morgens vroeg stak ik het plein over, naar de warme bakker voor vers, warm brood.

Ik heb, denk ik, nog het staartje van de agrarische samenleving beleefd. Zelf ben ik de digitale wereld ingegaan. Zwoegen in een niet fysieke werkelijkheid. Zodra je opstaat en achter het scherm kijkt, zie je niets dan lucht en leegte.

Langzaamaan lopen de wereld en ik uiteen. De Edesche Concertzaal is een dappere poging iets te vervullen. We blijven hopen en verlangen naar een tijd waar de leeuw en het lam samen optrekken, samen bouwen en bewaren. Wat heb je eraan de wereld te winnen, maar ondertussen je ziel te verliezen?

Nando Eskes (nando@eskesmedia.nl) is oprichter van de Edesche Concertzaal. Deze column verschijnt tweewekelijks.

Meer berichten