Column: De wachtkamer

Foto:

Op de één of andere manier hoort wachten bij de zorg. Je hebt er zelfs aparte ruimtes voor, wachtkamers. De zorg is misschien niet de enige sector waar ze daar specifieke vertrekken voor hebben ingericht. Maar in de zorg zijn ze in ieder geval niet weg te denken. Het is de herinnering aan vroeger, dat ik als kind vanwege een keelontsteking op het spreekuur van de huisarts kon komen en dik ingepakt een half uur of langer zat te wachten tot je naam werd afgeroepen. Of aan het ziekenhuis, waar je soms van de ene naar de andere wachtkamer hopte om geholpen te worden.

Overigens heb ik, hoewel ik gelukkig geen regelmatig bezoeker ben, de indruk dat die wachtkamers tegenwoordig minder vol zitten. Blijkbaar is men in staat om beter te plannen. En daarnaast hoeven we niet meer voor alle vragen bij de specialist terecht, eenvoudige handelingen worden vaak door anderen afgehandeld.

Helaas is er ook een andere kant. Het kan tegenwoordig wel heel lang duren voordat we sowieso in die wachtkamer belanden. De wachtlijsten en wachttijden zijn fors. Allemaal kennen we de voorbeelden, wachttijden van maanden voordat je met die operatie geholpen kunt worden. Maar ook bij de gemeentelijke zorgtaken hebben we er mee te maken. Neem de jeugdzorg, een periode van minimaal tien weken is gebruikelijk voordat er ruimte is voor een eerste gesprek.

Een hardnekkig probleem, waar regelmatig de aandacht op gevestigd moet worden. De oorzaken zijn divers en oplossingen niet makkelijk. En als we het dan over de jeugdzorg hebben, het gaat wel om jongeren in een kwetsbare positie. Jongeren die geholpen moeten worden. Inderdaad, overweeg eens een baan in de zorg, banen liggen voor het oprapen. Daarnaast gaat het om jongeren die een stabiele basis nodig hebben, binnen het gezin, op school of elders. Laten we vooral daar alles aan doen. Om de wachtkamer minder vol en de wachtlijsten korter te krijgen.

Kees van Wolfswinkel, raadslid SGP

Meer berichten