Foto: Foto:

Column Michael de Vries: Hubertus

Het is een snikhete dag. Op een bankje in de tuin heb ik mezelf voorzien van iets te drinken en een zomerpuzzel. 13 horizontaal: Park waarbij betalende bezoekers kunnen kijken naar dieren die omringd door een hek gevoerd worden, 10 letters. Met hoofdletters schrijf ik het antwoord op: HOGEVELUWE. Oké, ik weet dat ik even een spatie vergeet en dat ze natuurlijk DIERENTUIN bedoelen, maar ik vind mijn antwoord leuker. En aangezien ik bij zo'n puzzel toch halverwege altijd stop keur ik het goed.

En de omschrijving klopt. In het park worden veel dieren gevoerd en er staat een hek omheen. De bezoekers betalen geld om binnen te komen en die willen natuurlijk wel garantie op wild.Op internet wemelt het van foto's van "Hubertus". En als u zich afvraagt of "Huub", want zo noemen ze hem ook, wellicht de huiskat of hond is van de boswachter heeft u het mis. "Hubertus" is namelijk een edelhert. Een tam, aan mensen gewend geraakt, edelhert. Het dier loopt tussen de mensen en kan bijvoorbeeld uren badderen in een watertje met tal van mensen op korte afstand die dan het idee hebben dat ze natuurfotograaf zijn. Op facebook kom ik een fanpagina tegen in de vorm van "We love Hubertus". Hoe gek moet het worden? Op verschillende internetpagina's zie ik geregeld dat veel mensen kritiek hebben op "Hubertus". Ze vinden het onnatuurlijk hoe het dier zich gedraagt. Ik schaar me achter die mening, maar ben niet van mening dat er kritiek op dat dier hoeft te zijn. Ik stoor me veel meer aan de mensen die met tientallen, soms zelfs honderden, per dag met hun camera achter dit dier aan lopen en maar denken dat ze échte natuurfoto's maken. Wanneer je er iets van zegt of erover schrijft krijg je de volle lading. "Kom niet aan Hubertus, je bent een narcist en hater"...

Ik zucht, leg de puzzel weg en ga een column over "Hubertus" schrijven.

Michael de Vries
Natuurliefhebber en leerkracht basisonderwijs

Meer berichten