Foto: Martin van der Hooft

Haken en breien

Ik houd van haken en breien. Van bijna jongs af aan. Alleen niet op de school waar ik het leerde. Daar moesten we grote roze onderbroeken breien voor de missie. Of misschien waren het wel overbroeken, over een luier heen, ik weet het niet meer. Wat ik nog weet is dat het in Brussel was, bij een strenge juf, en dat ik het met mijn zesjarige vingertjes nooit goed kon doen. Bovendien was het saai en zou het al je plezier in handwerken voor altijd kunnen bederven.

Laatst, bij het opruimen, kwam ik ze weer eens tegen, die kleine truitjes. Dat mijn volwassen kinderen ooit zo klein waren, kan het nauwelijks geloven.

Gelukkig had ik een oma die dol was op handwerken, en trouwens ook op koken. En zij leerde mij met eindeloos geduld om te haken, te breien, te mazen en borduren. Toen ik jong was maakten we nog geen echt leuke dingen, het moest wel een beetje nuttig zijn. Maar een dekentje voor je pop was heel normaal. Zo heb ik voor mezelf later wel truien gebreid, een omslagdoek voor mijn moeder en later truitjes voor mijn kinderen. Laatst, bij het opruimen, kwam ik ze weer eens tegen, die kleine truitjes. Dat mijn volwassen kinderen ooit zo klein waren, kan het nauwelijks geloven.


Tot groot genoegen van mijn kinderen kon ik hun kapotte sokken nog maken. Dankzij het mazen, een oude techniek om breiwerken te herstellen. Financieel gezien had het geen zin, je kon beter nieuwe sokken kopen, maar ja, wat doe je als je kind eraan gehecht is? Dan frummel je die sok over een leeg borrelglaasje zodat het gat mooi strak staat en dan ga je dat netjes opvullen: eerst draden weven, dan mazen met die speciale v'tjes zodat het gebreid lijkt. Erg leuk, vooral die blije gezichtjes van toen.


Inmiddels is haken en breien weer een enorme trend en dan niet alleen maar truien, sjaals en mutsen. Allerlei dingen en dingetjes worden gehaakt en er zijn talloze groepen op Facebook waar je inspiratie vandaan kunt halen. Zelfs die ouderwetse theetafelkleedjes, een soort gehaakt kant, doen het weer goed. En wat heb ik een spijt dat ik doe boekjes van toen heb weggegooid. Soms is opruimen inderdaad een erg slecht idee. Want ik heb wel zo'n leuk theetafeltje, ook van mijn oma, en daar MOET zo'n kleedje op. Voordat de trend weer over is en ook nog eens zelfgemaakt. Het is bijna een obsessie!

Judith van den Wildenberg

Meer berichten