Stadsdichter Larissa Verhoeff
Stadsdichter Larissa Verhoeff (Foto: John Voermans)

Nieuwe stadsdichter Larissa Verhoef: 'Kwetsbaarheid geeft kracht'

Door: Diana Kervel

"Gedichten komen niet zomaar opborrelen, ze moeten worden gecreëerd. Er gaat een heel denkproces aan vooraf waarbij ik allereerst een krachtig beeld bedenk." In september is Larissa Verhoeff gekozen tot stadsdichter van de gemeente Ede. Zij heeft het stokje overgenomen van Harry Oonk die de functie de afgelopen drie jaar bekleedde.

Tijdens de voordracht in de gemeenteraad sprak de nieuwe stadsdichter over verbindende en gebundelde draden, waarmee mensen onderling verweven zijn. "In het midden ontspant zich een web waarmee je een vangnet kunt maken, veiligheid bieden en gemeenschapszin stimuleren. Sommige mensen zijn echter draadloos binnen dat zelfde web en vinden geen aansluiting met anderen. Dat is geen fijne situatie en het is goed om daarbij stil te staan."

Passie
Verhoeff is afgelopen maanden al uitgenodigd voor uiteenlopende evenementen, van de Coming-Outdag naar de netwerkavonden van 'Vrouwenbenen op tafel'. Uiteraard heb ik daar mijn gedicht 'ode aan de Edese vrouw' voorgedragen. Ik geniet van gepassioneerde mensen of het nu gaat om haken of als je Nederland vertegenwoordigt op de Olympische Spelen met skeleton. Het is mooi als mensen er vol voor gaan. Dat zie ik ook bij mijn tante Jet Verhoeff die in de gemeenteraad zit."
Enkele jaren geleden heeft Verhoeff een burn-out gehad. "Donkere wolken balden samen boven mijn hoofd, maar achteraf gezien was deze periode een cadeautje. Het klinkt gek maar het heeft ervoor gezorgd dat ik ben gaan schrijven. Ik ben meer verdieping gaan zoeken, geef invulling aan mijn leven door het uiten van mijn bezieling. Ik heb een verhaal te vertellen."

Hamburgers en salades
Naast haar werk voor Talpa schrijft Verhoeff onder meer columns in het tijdschrift 'Vriendin', naar eigen zeggen een kindje van haar waarin ze openhartig en vol zelfspot schrijft over gewicht, gezondheid en afvallen. "Het was een schok voor mij om te ontdekken dat de salades bij McDonalds meer calorieën bevatten dan de hamburgers", zegt ze met een flinke grijns." Het platform heeft me veel troost geboden, ook toen mijn partner kanker bleek te hebben. Ik krijg soms het verwijt van mensen dat ik me wel erg kwetsbaar opstel. Als ik het echter heb opgeschreven, dan lucht dat op en maakt het me sterker. Ik weet hoezeer het een paradox is, maar het heeft me veel kracht gebracht. Dit is wie ik ben. Ik mag dan wel een volle vrouw zijn, maar ik ben gezond en fit. Komend jaar heb ik van de hoofdredactie carte blanche gekregen en mag ik over alle onderwerpen schrijven die mij boeien. Ongetwijfeld zal mijn cursus bij The Iceman Wim Hof ook uitgebreid aan bod komen. Het was een onvergetelijke ervaring. Gek genoeg heeft het me veel geleerd over angsten en het loslaten daarvan. Ik blijk ook goed tegen kou te kunnen."

Couleur locale
Verhoeff is geboren en getogen in Bergen. Haar partner is echter een verstokte inwoner van Bennekom en inmiddels heeft de stadsdichter het Veluwse dorpje in haar hart gesloten. "Ik mis alleen wel de zee. Het bos is echter zeker zo mooi. Ik hou van de herfst en de winter. Er gaat niets boven een lange wandeling door de bossen, de geur opsnuiven en met een rode blos thuis te komen en een kommetje soep te eten." Ook het gebied rondom Hoekelum is een mooi verstild landschap geeft ze aan. "Toch heb ik daar mijn eerste protestgedicht geschreven bij het zien van de rouwbanden om de bomen die gekapt zouden gaan worden. Als je het kenmerkende weghaalt, gaan alle dorpen in Nederland op elkaar lijken. We moeten de couleur locale nooit wegdoen."

Stolpersteine
Tijdens dodenherdenking heeft Larissa Verhoeff een gedicht voorgedragen over de Stolpersteine. , Door het aanbrengen van deze struikelstenen op de stoep voor de vroegere woonhuizen van mensen die door de nazi's verdreven, gedeporteerd, vermoord of tot zelfmoord gedreven zijn, herinneren we Joden, Sinti en Roma, politieke gevangenen, dienstweigeraars, homoseksuelen, Jehova's getuigen en gehandicapten. De kunstenaar en bedenker Gunter Demnig noemt ze Stolpersteine omdat je erover struikelt met je hoofd en je hart, en je moet buigen om de tekst te kunnen lezen.
"Bij het zien van de gedenktekens op het trottoir, heb ik mij verdiept in de achterliggende verhalen. Met name het verhaal van de familie Frankenthal greep me bij de strot. De hele familie is afgevoerd en vermoord in de Tweede Wereldoorlog. Maar zolang we nog over hen spreken, zijn ze niet vergeten. De agressors hebben niet gewonnen. Ook komend jaar mag ik op 4 mei weer een gedicht voordragen in de Oude Kerk in Bennekom. Een taak die ik niet licht opvat, het voelt alsof de gehele familie Frankenthal op mijn schouders zit."

Nieuwsgierigheid
"Als stadsdichter wil ik de komende drie jaar alle hoeken van de gemeente Ede hebben gezien en me laten inspireren tot gedichten. Het lijkt me bijvoorbeeld leuk om naar Lunteren te gaan en het middelpunt van Nederland te bezoeken, maar ook alle andere dorpen in de gemeente hebben mijn belangstelling. Op de fiets heb ik de omgeving al flink verkend. Ik ben oprecht nieuwsgierig. Nodig me uit en ik kom graag", roept stadsdichter Larissa Verhoef enthousiast.

Diana Kervel
Meer berichten