Foto: Nando Eskes

Column: Wandelend

De musici uit Frankrijk speelden ongelooflijk goed. Doorgewinterde mensen uit het muziekvak, die naast me zaten, luisterden onbeweeglijk. Dan weet ik: het zit goed. Maar zelf had ik mijn ogen dicht, om dan weer de cello, dan de viool en dan weer de piano te volgen. Een spel maak ik er van, wie heeft nu het hoogste woord? Dat probeer ik te ontdekken en te volgen.

Lastig is het soms om cello en viool te onderscheiden. Ja, de piano, dat is natuurlijk makkelijk. Dat zou je denken. Maar om te bepalen of de piano op dat moment de leiding heeft, of dat het de viool is die zich de ruimte in strekt, of dat het de cello is die even de aandacht vangen mag, dat is voor mij nog een hele kunst. Met ogen dicht gaat dat beter en o, wat is dat wonderlijk mooi. Als je houdt van subtiliteit en kracht, die zich steeds afzonderlijk maar ook verstrengeld met elkaar tonen, dan is het luisteren naar klassieke muziek een mooie reis, waarin je geest verre wegen bewandelen kan. De spelende musici van die avond behoren tot ‘s werelds beste pianotrio’s. Speciaal uit Frankrijk waren ze naar Ede, Den Haag en Utrecht gekomen. Zij wandelen zelf door de muziekwereld heen, steeds zijn ze onderweg zonder te weten waarheen. En daarbij deden ze ook de Edesche Concertzaal aan.

Even daarvoor waren er musici uit Italië geweest. Wat later een Russische pianist, afkomstig uit de Verenigde Staten. Als inwoner van Ede hoef je maar een klein stukje te wandelen om al deze musici te beluisteren en te ontmoeten. Geen verre reizen zijn nodig om de wereld dichterbij te laten komen. Het wandelen houdt je dicht bij jezelf, tijd en ruimte verstrijken gelijktijdig met het lichaam. Je geest maakt de reis, je lichaam blijft verbonden met de aarde. Wat zouden we ver weg vliegen, onrustig in ons hart. Wandel in goedheid, mijn vriend. Zoals eens Henoch.

Nando Eskes (nando@eskesmedia.nl) is oprichter van de Edesche Concertzaal. Deze column verschijnt tweewekelijks.

Meer berichten




Shopbox