Logo edesepost.nl


Foto: Jacqueline Imminkhuizen

Stadsdichter Ede: En nu een vrouw?

Van de drie genomimeerden voor de titel 'Stadsdichter van Ede' is Jacqueline Postma de enige geboren Edese. Postma is geen vreemde in de Edese gemeenschap.

Door Marcel van den Top

Ede - Ze heeft boeken geschreven, was werkzaam in de lokale journalistiek en is in bezit van een tas vol verhalen. Veelal ook in opdracht van..."Maar mijn gedichten gaan net iets dieper", zegt de 47-jarige Edese. "Mijn verhalen en boeken geven weer. Ik heb bijvoorbeeld veel geschreven over de Hoge Veluwe. Dan omschrijf en duid ik. Als ik dicht, komen de gevoelens bovendrijven. Het maakt niet uit wat voor gevoel. Ik móet er ook bij voelen. Voor, tijdens en na het omschrijven. Zo niet, dan stop ik."

Haar eerste gedicht is haar altijd bij gebleven. Ze zat midden in een studie. "Een 'gebroken hart' was het thema", herinnert ze zich nog. "Ja, heftig hoor. Ik schreef altijd al. Maar ik kon mijn gevoelens dus ook op een andere manier kwijt."

Ze dicht bijna elke dag. Dan is ze soms in een productieve bui en komen er twee gedichten bovendrijven. "De woorden komen op gezette momenten", gaat ze verder. "Als ik op de fiets zit en vogels hoor fluiten, dan heb ik alweer genoeg inspiratie voor een volgend gedicht."

Postma heeft ook in het buitenland gewoond: onder meer Zuid-Amerika, Hongarije, Spanje. Ook buiten de grenze bleef ze schrijven. "Of ik ook in andere talen schrijf?", herhaalt ze de vraag. "Dat is heel gek, alleen als ik in het betreffende land ben. In Nederland blijft Nederlands de voertaal. In Zuid-Amerika schreef ik wel eens in het Spaans. Engels in Engeland. Ik raak blijkbaar geinspireerd door de taal en de cultuur waar ik me op dat moment bevind.

"Een goede dichter heeft een eigen vocabulaire. Het zou best interessant om te onderzoeken of je aan het gedicht kunt zien of het door een man of vrouw geschreven is. Dat is wel een goeie, eigenlijk. Verder vind ik het belangrijk om begrijpelijke taal te gebruiken. Het moet voor vrijwel iedereen te begrijpen zijn." Ze kijkt nog even verder naar datgene wat ze voor ogen heeft. Ze wil immers bijzonder graag de nieuwe stadsdichter worden. "Ik ben nu genomineerd, dus ik zou nu ook graag willen winnen. De nieuwe stadsdichter moet weten wat er leeft in de omgeving. In mijn tijd als journalist ontmoette ik daarin veel mensen uit de lokale maatschappij. Misschien heb ik daarin een streepje voor. Maar ik weet niet hoe de jury daar naar kijkt. Als stadsdichter moet je verbondenheid kunnen smeren."

De komende tijd zet ze haar tanden in de verkregen opdrachten, die ze van de organisatie heeft meegekregen. "De concurrentie is wel groot", weet ze. "Vooral over Larissa Verhoeff hoor ik veel goede verhalen. Ik vind het ook een reuze aardig mens. Eerlijk is eerlijk, ik zou het hartstikke leuk vinden als de stadsdichter deze keer een vrouw zou worden. Maar het allerleukste zou het zijn, als ik het zou worden. Tsja, ik ben genomineerd. Dat had ik min of meer al verwacht. Dan wil ik ook graag winnen." De voordracht op 12 september zou voor Postma geen probleem moeten opleveren. Ze vervulde op park De Hoge Veluwe afgelopen voorjaar de rol van verhalenverteller rond het thema 'Sagen en Legenden'. Inclusief rode cape. Maar op 12 september vertolkt ze haar eigen werk, Open en bloot. Zonder verkleedpartijen. En met een belangrijk doel voor ogen. De felbegeerde titel.

Meer berichten


Shopbox