Logo edesepost.nl


Column: Slobber

  Column

Ilonka is een pony op leeftijd, ze staat in het binnenveld in Bennekom, tussen Ede en Wageningen in. Ondanks haar respectabele leeftijd zit ze vol pit en haalt ze regelmatig streken uit. De merrie is dol op eten en heeft een zeer goed werkende neus die afgestemd lijkt te zijn op lekkere hapjes.

Ilonka, een fjordenpaard van inmiddels 29 jaar oud. Vergeleken met mensenjaren is dit gelijkwaardig aan een 80 plusser. Ze is over het algemeen heel rustig, in tegenstelling tot haar jongere weidemaatjes schrikt ze eigenlijk nergens van. Haar gedrag daarentegen lijkt eerder op dat van een puber: Ze is heel ondernemend met een sterke eigen wil en zoals het een fjordenpaard betaamt, altijd op zoek naar eten.

Op de Noorse fjorden waar Ilonka haar ras (Fjordenpaard) oorspronkelijk vandaan komt, zijn de paarden de hele dag op zoek naar eten. De schaars begroeide Noorse vlakte vereiste dit gedrag om te kunnen overleven. Deze overlevingsdrive zit nog steeds in het paard, ook al is er geen noodzaak voor. Maar het oorspronkelijke DNA is nog aanwezig. Fjordenpaarden zijn nog steeds de hele dag op zoek naar eten, ook al staat de wei vol met zeer eiwitrijk en voedzaam gras.

De bejaarde Ilonka heeft een extra uitdaging als het op eten aankomt. Net als veel opa's en oma's mist de pony een aantal tanden. Voor paarden zijn nog steeds geen kunstgebitten uitgevonden, ik twijfel ook aan de haalbaarheid voor de vegetarische viervoeters... Het missen van een aantal tanden maakt het eten wel extra uitdagend.

Maar er is wel slobber,de oplossing. De slobber wordt door de pony opgezogen en nagekauwd. Wat zit er in: Paardenbrok, graan en muesli speciaal afgestemd voor de senioren. Dit wordt aangelengd met warm water en vervolgens een dikke pap. De slobber zit altijd in dezelfde rose/paarze bak. Op het moment dat de merrie de bak ziet begint ze al haar mond af te likken, de bak geen moment uit het oog verliezend. Als ze de pap krijgt, slobbert ze de bak gretig leeg. De gemorste druppels likt ze ook op.

Jacqueline Postma

Reageer als eerste